Column Maarten Hijink: ‘Dakloosheid aanpakken is een politieke keuze’
Minister Sterk zwakt de ambitie om dakloosheid in 2030 uit te bannen af. Maar is dat onvermijdelijk? Volgens Maarten Hijink niet: ‘Dakloosheid aanpakken vraagt om politieke keuzes.’
‘Minister Sterk heeft de Tweede Kamer geïnformeerd over de voortgang van het Nationaal Actieplan Dakloosheid. Of misschien kan ik beter zeggen: over de beperkte voortgang van het actieplan.
De uitgangspunten van het Nationaal Actieplan Dakloosheid zijn goed. Die blijft de minister ook onderschrijven. We willen van opvang naar wonen en naar nul dakloze mensen in 2030. Helaas verlaagt de minister in haar brief die ambitie. In plaats van dakloosheid in 2030 uit te bannen, wil ze nu in de eerste plaats de stijgende trend keren.
De minister licht toe waarom het doel voor 2030 niet gehaald gaat worden: “Factoren zoals het tekort aan woon- en zorgplekken, stijgende kosten voor levensonderhoud en de neveneffecten van arbeidsmigratie maken dit lastig.”
Ik vond dit een opvallende zin. De minister benoemt hier namelijk precies de grondoorzaken van dakloosheid die het kabinet zou moeten aanpakken om dakloosheid te voorkomen. Het zijn geen externe factoren waar het kabinet machteloos tegenover staat, maar problemen waaraan het met grote urgentie moet en kan werken om het doel voor 2030 wél dichterbij te brengen.
Voor Valente is het glashelder dat meer woon- en zorgplekken kunnen helpen om de stijgende dakloosheid tegen te gaan. Woningen met begeleiding, beschermde woonvormen, skaeve huse en andere varianten zijn cruciaal om mensen in een kwetsbare positie een goede plek te bieden. Helaas zijn deze woonplekken schaars en vaak vol. Het kabinet zou veel meer kunnen doen om juist hier dakloosheid te voorkomen.
Dat geldt ook voor het versterken van de positie van arbeidsmigranten. Wie zijn baan verliest, kan nog steeds tegelijkertijd zijn huisvesting verliezen, waardoor dakloosheid ontstaat. Het kabinet investeert wél in extra opvang voor dakloze arbeidsmigranten, maar kan nog meer doen om te voorkomen dat arbeidsmigranten dakloos worden.
De minister draait oorzaak en gevolg om. Arbeidsmigratie, bestaansonzekerheid en een tekort aan woonplekken zijn geen ‘factoren’ die maken dat we het doel voor 2030 niet halen maar juist de oorzaken van dakloosheid die het kabinet moet oplossen om de ambitie wél te halen.
Er zijn talloze manieren om dakloosheid te bestrijden. Het is uiteindelijk een politieke keuze of je echt bereid bent dakloosheid aan te pakken en op te lossen.’
Lees ook eerdere columns van Maarten, directeur van Valente.