Column Maarten Hijink: ‘G4-burgemeesters hebben gelijk – maar kunnen zelf óók meer doen’
De burgemeesters van de vier grote steden luiden de noodklok over de almaar sneller groeiende dakloosheid in ons land. Ze hebben gelijk, zegt Maarten Hijink.
‘Niet alleen in de vier grote steden maar in het hele land ziet Valente dakloosheid toenemen. Deels komt dat door het kabinetsbeleid, daarin hebben de burgemeesters groot gelijk. Er worden te weinig betaalbare woningen gebouwd, de bestaanszekerheid voor kwetsbare groepen neemt af en arbeidsmigratie wordt niet gereguleerd. Ook kan het kabinet veel meer doen om bemoeizorg in alle gemeenten te organiseren en woningen bouwen voor mensen met langdurige psychische problemen. De plannen liggen er, ze moeten alleen uitgevoerd worden.
Terecht dat de burgemeesters ook de bezuinigingen op de ggz onverstandig noemen – daarover ging mijn vorige column. De door het kabinet ingeboekte bezuiniging op de langdurige ggz gaat de problemen eerder groter dan kleiner maken. Ook steun ik van harte de oproep om de aanbevelingen van de commissie Roemer uit te voeren zodat dakloosheid onder arbeidsmigranten verminderd wordt. Maar gemeenten kunnen zelf óók meer doen. Het organiseren van bemoeizorg, inloopcentra, veilige plekken waar mensen even op adem kunnen komen; allemaal zaken waarvoor de gemeente niet naar de rijksoverheid hoeft te kijken.
Misschien klinkt het vreemd uit de mond van een directeur van een vereniging van opvangorganisaties – toch had ik liever gezien dat gemeenten niet om meer geld voor opvang vragen, maar om forse investeringen in echte woningen voor mensen die nu geen thuis hebben en snelle urgentie op een sociale huurwoning voor dakloze mensen. Hotelkamers, nachtopvang en betere winterkouderegelingen voorkomen soms acute ellende, maar lossen dakloosheid niet op. Daarvoor zijn veel meer betaalbare woningen nodig en snelle toegang tot zo’n betaalbare woning voor wie een huis urgent nodig heeft.
En laten we ook het oog op de bal houden. In de brief van de burgemeesters krijgen duizenden dakloze mensen een prominente plaats als overlastgever en risico voor de openbare ruimte. De mens die door overheid en samenleving zonder huis, werk en zorg wordt achtergelaten komt uiteindelijk vooral in beeld als degene die de stad tot last heeft. Ondanks dat overlast een reëel probleem kan zijn, ligt stigmatisering hier op de loer. Niet de mens die de gevolgen draagt op straat, maar vooral de achtergrond daarvan en het systeem dat hen laat vallen dient als probleem benoemd te worden.’
Lees ook eerdere columns van Maarten, directeur van Valente