Ervaringen skaeve huse van Hennie, Stef én uit de buurt

Behalve de directe buurman komt er niemand uit de buurt op de informatieavond skaeve huse in Hilversum. De beste opkomst die je kunt hebben eigenlijk, en zorgmanager Harro Koeleman had ook niet anders verwacht. De omwonenden van het terreintje Keerpunt Zuid hadden een uitnodiging gekregen voor deze avond om te praten over de geplande verlenging – maar het gaat al tien jaar zonder noemenswaardige problemen.

In Hilversum startte Harro Koeleman tien jaar geleden skaeve huse locatie Keerpunt Zuid. Hij is zorgmanager bij Kwintes en adviseerde sindsdien meerdere gemeenten over deze woonvorm. Het aantal politiemeldingen over de kleine groep bewoners in Hilversum daalde van zo’n 150 per jaar naar vrijwel nul. Bewoners ervaren rust en stabiliteit, soms voor het eerst in hun leven. ‘Ze voelen zich gelukkiger dan ooit,’ zei Koeleman al in een eerder interview met Valente, ‘en de omgeving heeft geen last meer.’

Er is een appgroep met de buurt, maar die is al lang stil, zegt Harro. De geplande verlenging van Keerpunt Zuid met vijftien jaar roept hoegenaamd geen weerstand op uit de buurt. Op de informatieavond zijn dus vooral medewerkers van Kwintes, gemeente Hilversum en woningcorporatie G&O. De directe buurman van de skaeve huse, drukkerij De Toekomst, is ook vertegenwoordigd. Hun pand zit dicht op de huisjes, zegt directeur Erik. ‘Ik zie de bewoners als ik erlangs loop soms. Prima lui. Het zijn ook gewoon mensen, ze moeten een plekje hebben. En liever hier dan door de wijk. Maar ideaal is het niet.’ Hij noemt een paar kleine dingen: afvalcontainers die zicht op het fietspad ontnemen, wat gevaarlijk is voor verkeer. Vrouwelijke medewerkers fietsen als het vroeg donker is soms samen weg langs het terrein; ‘maar dat is beeldvorming, er is nog nooit iets gebeurd’. En het drukt de waarde van zijn vastgoed iets, maar daar kan hij mee leven.

Wat hij wel érg vervelend vindt: ‘De geluidsoverlast waardoor we het pand niet optimaal kunnen gebruiken. Vooral vaak harde muziek.’ De achterwand is vrij dun en grenst aan de tuin van ‘een bewoner die z’n paar speakertjes graag gebruikt’. De vergaderruimte aan die kant van het pand gebruiken Erik en zijn medewerkers daarom eigenlijk niet. Wat vindt hij van de geplande verlenging? ‘Ik zou liever zien dat het nu na tien jaar ergens anders komt, dat zou ik logisch vinden.’ Als optie noemt hij een terrein richting de gemeente werf Hilversum.

Als we het terrein op lopen, horen we inderdaad muziek. De bewoner van dat huisje komt even kijken wie er op bezoek zijn en gaat dan weer naar binnen.

Hennie (net 62 geworden) doet lachend de deur open op nummer 190. Ze vraagt of we niet op de rommel willen letten; buurman Stef is de wanden aan het schoonmaken dus de spullen zijn van de muur gehaald. ‘Daarom is het een beetje een zootje, maar Harro weet wel hoe netjes ik normaal ben hè?’ Ze is wel blij met Stefs hulp, want vanwege haar rug kan ze het niet meer zelf. Ze mag haar buurman graag, ook al luistert hij niet, zegt ze. Stef beaamt dat meteen; hij is veel te eigenwijs. Daarna vertelt Hennie uitgebreid over haar hondje Loekie: ‘Hij is m’n alles. Hij voelt aan hoe het met me gaat. Het is zo’n lieverd. Als ‘ie hier het hek uit zou gaan en de weg op, dan kunnen ze mij ook wegbrengen.’

Ze woont hier tien jaar, meteen vanaf het begin. Binnenkort krijgt ze vanwege de verlenging net als de andere bewoners een nieuwe huisje. Dat mag ook wel, wijst ze naar een verzakt wandje en een doorleefd plafond, ‘maar ik ga het hier wel missen’, zegt ze bijna verlegen. Ze voelt zich erg thuis in haar huisje. Er staan veel plantjes, beeldjes en aan de wanden hangen meerdere afbeeldingen van honden.

Stef (72) is een ‘stekkie van de fuchsia’; hij is geboren aan de Fuchsiastraat en heeft zijn hele leven in Hilversum Zuid gewoond. De laatste zes jaar als buurman van Hennie. We mogen z’n huis niet in omdat ‘ie iets te graag verzamelt, zegt Stef, vooral hout. Hij is nieuwsgierig naar hoe dingen werken en haalt graag dingen uit mekaar. Hennie schatert: ‘Hij had een keer een goedkoop strijkijzer gekocht omdat hij dat snoer wilde.’ Stef lacht en haalt zijn schouders op; logisch toch? Strijkijzersnoer is brandveilig dus heel handig. Voor z’n werk haalde hij vroeger ook spullen uit elkaar, zo repareerde hij bijvoorbeeld kopieermachines.

En hij is niet alleen praktisch maar ook creatief. Voor Hennie heeft hij haar salontafel een upgrade gegeven met folie met marmerprint, en hij vertelt dat hij ook wel eens nieuwe dingen maakt: ‘Richting de kerst had ik ijzeren frames, daar wikkelde ik dan kerstlichtjes om en takken van een kunstkerstboom en die kochten mensen dan.’ Hij wil graag een autootje kopen om oud ijzer op te halen en spullen te verzamelen die hij kan opknappen en verkopen. Tot die tijd wandelt hij ondanks z’n leeftijd nog overal naartoe, zegt hij.

Een paar bewoners, onder wie Stef, wippen even langs op de informatieavond, en praten met de andere aanwezigen. Bekend gezicht voor bewoners is Kees, boa in Hilversum. Hij hield eerst toezicht op de Cocon, het opvanghuis voor dakloze mensen in Hilversum. ‘Voor mijn tijd werd toezichthouden gedaan door een beveiligingsfirma’, zegt Kees. ‘De gemeente besloot dat een boa beter past.’ Onder andere omdat een boa bevoegd is tot het uitschrijven van een proces verbaal. ‘Maar ik vind werken vanuit een band zinvoller dan iets uitschrijven wat ze toch niet kunnen betalen.

Kees heeft als boa geen negatieve ervaringen op Keerpunt Zuid. Wel denkt hij dat het bij je moet passen: ‘Ik heb diverse collega’s gehad die dit werk ook probeerden, maar je moet dit doen met je hart.’ Het is een kwestie van dagelijks je neus laten zien, en meeveren – maar tot een grens. Samen met Harro heeft hij destijds locaties gezocht voor skaeve huse, tientallen zijn ze er door de hele regio langsgegaan voordat deze werd gekozen. ‘Vanuit de Cocon kende ik de mensen. Wie de meeste overlast gaven, zijn hier komen wonen, dat zorgde voor grote afname van overlast in het centrum. Als ik ze tegenkom zijn ze vriendelijk; een teken dat ik het goed heb gedaan.’

Contact hierover?